Είναι πανέμορφο να μοιράζεσαι τις στιγμές σου με ανθρώπους που αγαπάς. Όμως τι γίνεται όταν δεν υπάρχει κάποιος να αγαπήσεις ; Τότε επικοινωνείς μηχανικά με όποιον συναντάς, τυχαία τις περισσότερες φορές, και απλά προσμένεις να συμβεί κάτι το ανέλπιστο. Έχει κι αυτό την ομορφιά του, μα σίγουρα κάτι λείπει. Κάτι μου λείπει ...
Πίσω απ’ το επιφανειακό προσωπείο που διατηρείς, για να είσαι αρεστός και ταιριαστός μέσα στο πλήθος, δες καλά! - γιατί μπορεί να κρύβεις μια ομορφιά, κάτι που ψάχνει κάποιος άλλος. Κάποιες φορές το βλέμμα σου θα σε προδώσει, και τότε ίσως φανεί για λίγο ο πραγματικός σου εαυτός. Ακόμα κι αν φοβάσαι αξίζει να του δώσεις ευκαιρίες. Έστω κι ένας να σε νιώσει πραγματικά, όλα σου τα βάρη θα ξεθυμάνουν. Δεν είσαι εσύ ο φευγάτος της παρέας, κι ας βρίσκεσαι στο περιθώριο, γιατί αισθάνεσαι, φοβάσαι και αγαπάς. Υπάρχει όντως το ενδεχόμενο να μη σε καταλαβαίνουν τόσοι, όσοι θα περίμενες, μα εδώ δεν μπορούμε να καταλάβουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς. Κάνε την προσπάθεια σου, κι ότι μπορείς διόρθωσε το.
Νομίζω ότι δεν υπάρχει πρόβλημα πάντως να αρχίσουμε να πιστεύουμε, παρέα όλοι μαζί, λιγάκι και στην γκαντεμιά. Τα περιέγραψα όλα όμορφα παραπάνω, μα εδώ σκαλώνω σαν παιδάκι. Συνήθως ζούμε για χρόνια μαζί με κάποιους ανθρώπους, οικογένεια, φίλους ή γνωστούς, μα τους περισσότερους από αυτούς στην τελική δεν τους γνωρίζουμε. Δεν ξέρουμε τι αισθάνονται, πως νιώθουν. Αραιά και που εμφανίζονται κάποιοι άλλοι, κάποιοι που μας γνωρίζουν από την πρώτη ματιά που ανταλλάξαμε, αυτοί που ξέρουμε τι νιώθουν από το πρώτο δευτερόλεπτο. Σε αυτούς ανοιγόμαστε, σε αυτούς αφηνόμαστε, και αυτούς χάνουμε μια ώρα αρχύτερα. Περνάνε για λίγο από τις ζωές μας και τις ομορφαίνουν - περνάμε για λίγο από τις ζωές τους και τις ομορφαίνουμε.
Το έχουμε συνήθεια να σκεφτόμαστε πάντα τα παλιά, ακόμα κι όταν είναι περασμένα - ξεχασμένα. Δε γίνεται να διαγράψουμε οριστικά το παρελθόν μας, εξάλλου κάτι τέτοιο δε θα μας πρόσφερε απαραίτητα και την αισιοδοξία που ζητάμε. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, είναι να εξασφαλίσουμε το καλύτερο για το παρόν μας, να κάνουμε τα αισθήματα μας δυνατότερα και να αναπτύξουμε αληθινές σχέσεις. Όσο κι αν πονάμε, όσο κι αν πληγωνόμαστε πάντα θα υπάρχει κάτι που να αξίζει, κάτι ισχυρό για να πιαστούμε, αρκεί όμως πρώτα να το βρούμε. Κάνε μια νέα αρχή λοιπόν, αξιοποιώντας όλα εκείνα που τόσο καιρό κρατούσες παροπλισμένα στις γωνιές του εαυτού σου. Ψάξε να βρεις τα στηρίγματα σου. Και που ξέρεις ίσως ανταμώσουμε, κάποια μέρα, σε έναν κοινό τόπο. Μαζί με τις προσπάθειες που θα κάνουμε για να ζήσουμε.
Φωτόπουλος Σπύρος (2/11/2012)
