Θέλω να φύγω πριν προλάβω ν' αφεθώ μέσα σε αυτή τη φυλακή, θέλω να φύγω πριν τα λόγια και οι πράξεις, με πληγώσουν. Την ανακούφιση γυρεύω στη φυγή μου, μόνο αυτό. Μα ακόμα κι έτσι, δε θα πάψω ποτέ να γυρεύω τη μορφή σου. Στις σκέψεις μου, στα όνειρα μου, θα είσαι πάντα εκεί, γιατί κοντά μου δε σε θέλω. Η αποκοτιά μοναχά δε φτάνει για να ζήσω, χρειάζεται και κάτι άλλο. Χρειάζεται η αγάπη και μια μορφή, να με φυλάει. Χρειάζεται η ελευθερία και περίσσια αντοχή για να την προστατεύω. Σίγουρα αυτά δε θα τα ζήσουμε παρέα.
Αναζητώ τη σταθερά μου, κάτι απτό που θα κρατήσει, εδώ μαζί μου, ως το τέλος. Δε θέλω πια να δένομαι έτσι απλά με τους ανθρώπους. Οι περισσότεροι έρχονται και φεύγουν γρήγορα, μα η πικρία μένει. Σαν θημωνιά που κατακρημνίστηκε στο χρόνο, μοιάζει να 'ναι η σιγουριά μου, κάθε φορά που χάνεται ένας άνθρωπος που τον θεωρούσα δεδομένο. Όλα αλλάζουν, οι σχέσεις, οι ανάγκες, οι αφορμές , μα εγώ ζητώ αυτό που δεν τελειώνει, κι ας ξέρω πως το συγκεκριμένο, είναι τελείως αδύνατο να βρεθεί, αφού σε αυτόν τον κόσμο, ίσως και να μην υπάρχει.
Κουράστηκα να περιμένω, βαρέθηκα τα παρακάλια. Η ζωή είναι δικιά μου κι εγώ δεν είμαι κανενός, ψάχνω συνοδοιπόρο στο ταξίδι μου, δε χρειάζομαι μια αγκαλιά που γίνεται θηλιά, σε κάθε βήμα. Μακάρι να βρω τον άνθρωπο μου. Όσοι περάσανε από δίπλα μου κι αξίζανε, συνήθως δεν κατάφερναν ποτέ να με κάνουν, να τους προσέξω. Πάντα κολλούσα στο άπιαστο, σε αυτό που νόμιζα πως είναι το γραφτό μου. Μα φταίω εγώ και μόνο, κι όχι το ριζικό μου, που πιάνομαι μαλάκας. Φταίει που υποκρίνομαι για να πλησιάσω το άπιαστο, φταίει που δίνω χρόνο σε κάθε βρόμικη ψυχή, φταίει που γίνομαι ίδιος, σαν τα μούτρα τους, όταν ζητιανεύω από το χρόνο τους, φταίει που τους αφήνω να γαμάνε, έτσι για πλάκα, τη ζωή μου. Είναι δικιά μου η ευθύνη.
Ελπίζω να καταφέρω, να κρατήσω δίπλα μου, όλους εκείνους που αγαπώ. Ευτυχώς πια, κάπως τολμάω και ξεστομίζω αυτές τις λέξεις. Σ' αγαπώ ! Κι αν μπορέσω να κρατηθώ από αυτά που νιώθω, τότε ίσως βρω κι αυτό που ψάχνω τελικά. Δε θα προδώσω, αν προχωρήσω. Σέβομαι το παρελθόν, μα πρέπει να ζήσω και το σήμερα, έχω τα μάτια μου ανοιχτά. Αναζητώντας λοιπόν τη σταθερά μου, συνεχίζω. Σε περιμένω να φανείς, για να μπορέσω να αφεθώ σε κάτι όμορφο κι ατόφιο, σε ένα συναίσθημα, σε μια καινούργια αρχή. Ξέρω πως όλα μοιάζουν ψεύτικα, λόγια και συναισθήματα, μα εγώ προσμένω αυτό λείπει, να με σώσει. Σε περιμένω, να σε σώσω ...
Φωτόπουλος Σπύρος (21/7/2013)
